Ervaringen van deelnemers

Vera (13 jaar):
"Ik ben super super blij dat ik mee heb gedaan.

Ik vond de groep erg leuk en ik vond het heel fijn dat iedereen elkaar goed begreep. Iedereen wilt het beste voor elkaar en elkaar helpen.
Ik heb veel gehad aan de tips van de anderen. Ook vond het ik het leuk om de oefeningen te doen. We hebben ook best veel gelachen. Ik heb met een meisje via de app nu nog steeds contact. We hebben al een keer samen afgesproken.
Waarom ik meedeed?
Mijn vriendin op school deed vaak echt onaardig. Ze dacht denk ik dat ik het niet zo erg vond, maar dat was het wel. Ik liet nooit merken dat ik er mee zat. Nu weet ik hoe ik het beste kan reageren wanneer ze weer iets zegt dat mij verdrietig maakt. Ik voel me nu sterker en durf er gewoon wat van te zeggen. Ik ben ook niet bang meer dat ik haar kwijtraak of dat ze boos wordt wanneer ik er iets van zeg. Want als dat zo is: dan is ze gewoon geen goede vriendin. Dus dat.  Ik zou zeggen: gewoon meedoen, het is erg leuk en je leert echt veel!!" 


Timo (12 jaar):
"Mijn ouders waren al een tijdje op zoek naar iets voor mij. Toen vonden ze deze training. Het leek mij wel geinig om mee te doen.

Ik heb er veel van geleerd. Ik weet nu wat ik kan zeggen wanneer ze weer van die flauwe grappen met me uithalen zoals met hun voeten op mijn stoel zitten of mijn tas verstoppen. Niet dat ik gepest werd ofzo, want het zijn gewoon wel vrienden van me. Maar ze dachten dat ik het wel grappig vond ofzo. Want ik lachte gewoon een beetje mee omdat ik niet wilde laten merken dat het mij raakte. Maar nu weet ik dat dat juist ervoor zorgt dat ze juist doorgaan. Want dan denken ze dat je het ziet als een spelletje. Ik weet nu hoe ik kan reageren op een manier dat ze me geen aansteller of zeikerd vinden, maar wel dat ze gewoon stoppen. En dat ik gewoon op mijn stoel kan zitten en niet een half uur naar mijn tas moet gaan zoeken."


Lotte (15 jaar):
"Ik vertelde aan haar klasgenoten iets dat niet waar was. Ik dacht dat ik niet leuk genoeg was als ik gewoon mijzelf was, dus ik ging dingen een beetje verzinnen.
Voordat ik het wist werd het steeds erger en zat ik vast in mijn leugens, die steeds erger werden. Totdat ik zelfs niet meer naar school wilde.
Door de training ben ik meer tevreden met wie ik echt ben en weet ik dat leuk genoeg ben als ik gewoon mijzelf ben."


Moeder van Isabelle (12 jaar)
Ik kwam via Facebook bij deze weerbaarheidstraining terecht.
Onze dochter is door het volgen van deze training anders gaan denken over anderen.
Ze was altijd bezig met wat anderen van haar zouden denken en ging er altijd bij voorbaat vanuit dat niemand écht geïnteresseerd zou zijn in een gesprek met haar.
Deze training heeft haar anders naar eigen gedachten leren kijken.
Ze realiseert zich dat haar gedachten niet dé waarheid hoeven te zijn. Ze is zich nu ook veel meer bewust van de manier waarop zij zélf naar anderen kijkt.


Annet (14 jaar)
"Het klinkt misschien stom maar ik kon geen nee zeggen tegen mijn vriendinnen.
Als ik dan iets lekker mee naar school nam vroegen ze of ze een hapje mochten.
Als een iemand dan een hapje wilde, oke. Maar dan vraagt iedereen een hapje.
Op een gegeven moment nam ik gewoon niets lekkers meer mee naar school.

Of ik ging het even snel opeten op de toilet. Ik wil namelijk niet dat je mij gierig vinden.
En ik ben dan bang dat als zij dan een keer iets meehebben dat ze het dan aan iedereen geven maar dan aan mij expres niet.
Omdat ik het hen ook niet gun.
Het was niet alleen bij koekjes zo hoor.
Ook bij kleding lenen voor een feestje.
Of als iemand vroeg of ik voor de gezelligheid om wilde fietsen.
In de weerbaarheidstraining hebben we toen de situatie met de koekjes nagedaan.
We bedachten samen 3 manieren waarop ik op een handige manier zou kunnen zeggen dat ik mijn koekje liever alleen op at. 
Gek genoeg reageerden mijn vriendinnen super normaal. Nooit geweten dat het zo makkelijk was om je grenzen aan tegen naar je vriendinnen toe."


Willem (16 jaar):
"Als ik op school een vraag had, durfde ik hem niet te stellen.
Ik was gewoon bang dat het een domme vraag was.
Of nog erger: dat hij net al gesteld was, en dat ik hem gemist had.
Of dat de docent het net heeft uitgelegd en ik dat even niet gehoord heb.
Toen gaf mijn moeder mij op voor de weerbaarheidstraining bij Trotse Pauw.
Na de training heb ik gemerkt dat ik niet meer zo bezig ben met wat anderen in de klas doen.
Eerst werd ik snel afgeleid als ik iemand hoorde zuchten of lachen net als ik een vraag wilde stellen.
Ik weet nu hoe ik ermee om kan gaan als de dingen gebeuren waar ik bang voor ben (dus bv dat docent mijn vraag niet begrijpt).
Wat handig was is dat we mijn niet-helpende gedachten gingen uitdagen en ombuigen.
Ik probeer nu steeds vaker positiever te denken op momenten dat ik weer negatief zit te denken. Het lukt natuurlijk niet altijd, maar nu ik er bewust mee bezig ben gaat het steeds beter.In de klas durf ik nu gewoon mijn vraag te stellen.
Bij sommige docenten nog niet, maar dan blijf ik na de les gewoon even hangen, of ik stel mijn vraag via de mentor per mail. Een keer had ik mijn vraag aan mijn vriend uitgelegd, en hij heeft het toen voor mij gevraagd.
Ik word nu gewoon ook creatiever in oplossingen bedenken, in plaats van dat ik het gewoon opgeef als ik iets niet durf."


Moniek (15 jaar)
"Ik baalde gewoon zo van mijzelf dat ik zo snel jaloers en onzeker was.
Ik dacht heel snel ‘ oh je vindt haar zeker veel leuker’ .Ik was altijd bang dat vrienden mij zouden laten vallen omdat ze anderen leuker vonden.

Of dat mijn vriend het uit zou maken omdat ik te saai voor hem zou zijn. Hij heeft van die 2 populaire meiden als vrienden en ik dacht altijd: wat moet je met mij?
Door de training vergelijk ik mij minder met anderen. Ik ga meer uit van wat mijn kwaliteiten zijn, van wat mij leuk maakt om als vriendin te hebben."


Peter (17):
"Ik zat in mijn 2de jaar van mijn MBO-opleiding.

Ik liep stage. Bij mijn eerste gesprek kreeg ik binnen een paar minuten te horen dat ik niet goed functioneerde en dat de stage zou worden afgebroken.
Ik storte in. Mijn zelfvertrouwen was toen gewoon echt 0.
Ik had dit niet zien aankomen. Een nieuwe stage durfde ik niet meer te beginnen.
Door de groepstherapie kreeg ik weer zelfvertrouwen. Ik heb daar geleerd hoe ik om kan gaan met tegenslagen en hier juist van kan leren (in plaats van dat het mij onderuit haalt)."


Moeder van Veronique (17 jaar)
Mijn dochter was voor haar eerste stage gezakt omdat ze niet voldoende contact maakte met haar klanten. Ook had ze zelf het gevoel dat ze goed in de goep van haar collega’s lag, maar ze kreeg van haar stagebegeleider de feedback dat ze meer het gesprek moest aangaan met álle collega’s en niet alleen die haar toevallig goed lagen. Mijn dochter kreeg op een onaangename manier deze feedback van haar stagebeleider wat haar erg onzeker maakte. Ze durfde op deze kritiek niet te reageren (sloeg dicht) en durfde niet meer te beginnen met haar volgende stage: zo’n knauw had haar zelfvertrouwen gekregen. Mijn dochter had al een aantal gesprekken met een psycholoog gehad 1 op 1 gehad, maar dat hielp haar niet verder. Haar toenmalige psycholoog raadde toen aan om contact op te nemen met Rosanne van  Trotse Pauw. Zodoende kwamen we hier terecht. Mijn dochter volgt nu de training. Ze vindt de groep erg prettig. Ze is inmiddels gestart met haar tweede stage en het gaat echt goed. Ze past toe wat ze geleerd heeft. In de groep komen ze daar steeds weer even op terug: hoe is het gegaan en is het gelukt om toe te passen wat we hier hebben geoefend en besproken? Als moeder ben ik blij met deze training. Je moet je kind loslaten op zo’n leeftijd maar je wilt haar graag handvatten meegeven die ze nodig heeft in haar leven. 


Danielle (15 jaar):
"Mijn ouders waren eerst op zoek naar een psycholoog waar ik gewoon alleen gesprekken mee zou gaan voeren. Toen kwamen ze met dit. Ik zag er eerst echt tegenop omdat het in een groep is, en dat is nu juist iets waar ik niet goed in ben, haha!

Rosanne heeft mij overtuigd dat het dan juist goed is om in de groep mee te doen: omdat ik dan zou merken dat het helemaal niet zo eng is. Ik ben achteraf erg blij dat ik mee heb gedaan met de weerbaarheidstraining. Ik heb nu niet meer het gevoel dat er iets mis met mij is of dat ik raar ben. Ik ben goed zoals ik ben. Ik vond het echt fijn om gesprekken te hebben met de groep. De andere deelnemers in de groep waren op het eerste gezicht heel anders dan ik. Maar dat we zo verschillend zijn, dat maakte helemaal niets uit. Het was vaak juist verfrissend, omdat zij heel anders denken en dingen anders aanpakken dan ik. Ik ben echt een denker en raak soms helemaal verstrikt in mijn eigen gedachten. De training heeft mij geholpen om positiever te denken.
Het waren gewoon echt gezellige zondagen. Iedereen die graag meer zelfvertrouwen wilt raad ik aan om met de training mee te doen."


Vincent (16 jaar):
"Ik zit zoiezo liever alleen op mijn kamer te gamen. Maar toen moest ik een baantje zoeken van mijn ouders. Ik vond het vreselijk. Ik probeerde echt mijn best te doen maar ik voelde mij niet serieus genomen. En toen kreeg ik kritiek dat ik meer moest praten met mijn collega’s. Ik had daar helemaal geen zin in. Ik heb zoiezo niet veel met mensen. Van mijn moeder moest ik op deze groepstraining. Ik had er geen zin in, maar vond het wel best. Achteraf is het mij reuze meegevallen. De kinderen in de groep waren heel aardig en het was voor mij nieuw om gesprekken te hebben die ergens over gaan. Eerlijk gezegd vond het ik het best interessant om ook hun leven en problemen te horen. Ik ben er volgens mij moeder meer open door geworden. Ik merk dat ik zelf nu ook beter kan vertellen wat mijn gevoelens zijn als ik ergens mee zit. En dat ik het best fijn vindt om daarover te praten in plaats van mijn mijn eentje het wel uit te zoeken."